SMVS સાથે જોડાયેલા હરિભક્ત પનુભાઈ સોની. તેમના પિતા કાર્ય સત્સંગમાં જોડાયેલા હતા. તેઓ ત્યાંના આગેવાન હરિભક્ત હતા.

એક વાર તેઓ તેમના પૌત્ર ફાલ્ગુનને અન્ય સંસ્થાના મંદિરે દર્શન માટે લઈ ગયેલા. એક વડીલ સંત હાજર હતા.

તેઓ પૌત્ર ફાલ્ગુનને લઈ તેમની નિકટ ગયા ત્યારે તેમણે નાના ફાલ્ગુનના માથે હાથ મૂકી પૂછ્યું કે, “તારું નામ શું ?”

તો ગુરુવર્ય પ.પૂ. બાપજી અને પ.પૂ. સ્વામીશ્રી થકી ગળથૂથીમાં જ કારણ સત્સંગના સંસ્કાર પામેલા એવા બાળમુક્તે ખુમારીપૂર્વક જવાબ આપ્યો, “મારું નામ અનાદિમુક્ત.”

જવાબ સાંભળતાં જ પેલા વડીલ તુરત પામી ગયા કે, ‘આ તો SMVSનો માલ છે. આ નક્કી પૂ. દેવનંદનસ્વામીનો શિષ્ય છે.’

વાતચીત આગળ વધારતાં બીજો પ્રશ્ન પૂછ્યો, “તું ક્યાં રહે છે ?”

“મૂર્તિમાં.”

“તારું કલ્યાણ થશે ?”

જવાબ મળ્યો, “દયાળુ, થશે નહિ થઈ ગયું. જે દિવસથી શ્રીજીમહારાજ મળ્યા ત્યારથી મારું કલ્યાણ થઈ જ ગયું છે. હું મૂર્તિમાં જ છું.” આવો કૃતાર્થભર્યો જવાબ આપી બાળમુક્ત આખો જીવનમંત્ર બોલી ગયો.

પેલી સંપ્રદાયની મોટેરી વ્યક્તિ તો આ સાંભળી અવાક બની ગઈ.

ઘડી વાર તો વિચારોની ઊંડી ગર્તામાં ખોવાઈ ગઈ કે, “ધન્ય છે દેવસ્વામીને ! સંપ્રદાયમાં પેઢીઓથી સત્સંગ હોવા છતાં મરીને મોક્ષ થશે કે નહિ એની ખબર નથી જ્યારે SMVSના સંતોની વાત તો દૂર, હરિભક્તોની વાત પણ દૂર, હજુ ઊગીને ઊભા થયેલા આ નાનકડા બાળકના જીવમાં છતે દેહે મોક્ષની કેવી હા પડી ગઈ છે !! અને કેટલી ખુમારી અને કેફથી જવાબ આપે છે. ખરેખર SMVSનો સમાજ ફાવી ગયો કે એમને દેવનંદનસ્વામી (ગુરુવર્ય પ.પૂ. બાપજી) જેવા સમર્થ ગુરુ મળ્યા કે જેમણે છતે દેહે મોક્ષની હા પડાવી દીધી છે.”

આમ, કૃતાર્થપણાની કરુણામાં મહાલતા બહોળા સમાજની રચના ગુરુવર્ય પ.પૂ. બાપજીએ કરી છે.